บทที่ 43 四十三

ชุนพูดคำขอโทษพลางเดินเข้าไปสวมกอดอย่างแนบแน่น ปลายจมูกโด่งสูดดมกลิ่นที่ตนเองชอบเข้าจนเต็มปอดแล้วจึงยอมปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ "ยกโทษให้พี่นะ"

"ได้ครับ แต่ต่อไปนี้ไม่ว่าพี่จะเห็นหรือได้ยินอะไรมาอีก ผมขออย่างเดียว ขอให้พี่ชุนเข้ามาถามผมตรงๆ อย่าได้เก็บไปคิดเอาไว้เพียงคนเดียวอีกนะครับ"

"ได้สิได้ คือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ